काठमाडौं : भारत बिहारका ४२ वर्षीय शम्भु महतोले नेपाललाई कर्मभूमि बनाएको दुई दशक नाघ्यो। मोतिहारीको पूर्वी चम्पारण पोस्ट संग्रामपुरस्थित घर छाडेर नेपाल पसेपछि उनी केही वर्ष बारामा बसे। स्थानीयसँग राम्रैसँग घुलमिल भए। त्यहाँ मजदुरी गरेर गुजारा चलाउँथे। यो समाचार आजको अन्नपूर्णपोष्टमा प्रकाशित छ।
उनी केही समयपछि भारत नै फर्किए। नितुदेवी (मीरा)सँग विवाह गरे। विवाहपछि जीवन धान्न धौधौ पर्यो। दुई छोरा भएपछि झनै सकस भयो। जन्मथलोमा काम पाएनन्। उनी नेपालै आए।
यसपटक उनी बारा होइन, काठमाडौं पसे। काठमाडौं आएपछि सार्वजनिक यातायातमा सहचालक भए। आम्दानी हुन थालेपछि उनले परिवारलाई पनि यतै ल्याए। पहिले गाडीमै बास बस्ने उनले कीर्तिपुरको नगाउँमा डेरा लिए। जेठो छोरा राहुल र कान्छो छोरा राजलाई भत्केपाटीस्थित बालकुमारी स्कुलमा भर्ना गरिदिए। कीर्तिपुरमै उनको कान्छो छोरो जन्मियो।
उनी १४ महिनाअघि कीर्तिपुर–७ भाजंगलमा सरे। भूकम्पले चर्किएको घर मासिक ४ हजारमा भाडा लिएर बसे। त्यहाँ घरबेटी बस्दैनथे। नयाँ ठाउँमा सरेपछि छोराहरूलाई पनि त्यही नजिकैको वैष्णवी माविमा भर्ना गरिदिए। जेठा राहुल १०, माइला राज ८ र कान्छो रोशन १ कक्षामा अध्ययनरत छन्।
शम्भु मजदुरी गरेर तीन छोरासहितको परिवार चलाइरहेका थिए। कहिले सार्वजनिक यातायातमा सहचालक त कहिले फलफूल तथा तरकारी व्यवसाय गर्थे। खाली समयमा पाएको काम गर्थे। स्थानीयसँगको सम्बन्ध राम्रै थियो। सबैले माया पनि गर्थे।
नसोचेको बज्रपात
उनको परिवारमा शुक्रबार नसोचेको बज्रपात आइलाग्यो। घरबेटीले पानीको निहुँमा कु-टपि-ट गर्दा शम्भुको ज्यान गयो। उनको परिवार शोकमा परेको छ। तर, कसरी गुजारा चलाउने र तीन छोराको लालनपालन कसरी गर्ने भन्ने चिन्ताले नितुदेवीलाई सताउन थालेको छ। यो परिवार शुक्रबार नै नयाँ कोठामा सरे पनि त्यहाँ बस्न सकेका छैनन्। उनीहरू दोषीलाई कडाभन्दा कडा कारबाहीको माग गर्दै दिनरात महानगरीय प्रहरी वृत्त कीर्तिपुरमा धर्ना दिइरहेका छन्।
नितुदेवीले आफूलाई न्याय र परिवारको लालनपालनका लागि उचित व्यवस्था गरिदिनुपर्ने बताइन्। ‘हाम्रो सम्पत्तिका नाममा केही छैन। भारतमा पनि जमिनको नाममा एक टुक्रा पनि छैन। परिवारको सहारा नै नभएपछि तीन÷तीन जना छोराको लालनपालन कसरी गर्ने ? ’, उनले प्रश्न गरिन्, ‘बितेको मान्छे फर्किने कुरा भएन। त्यसैले हामीलाई न्याय चाहिन्छ। परिवारको लालनपालनको व्यवस्था हुनुपर्छ।’
